W życiu są priorytety i rzeczy ważne. Zakopałam się w pracy i opiece nad najmłodszą laską w rodzinie tak bardzo, że nie zauważyłam nawet ile to już czasu minęło od mojego ostatniego wpisu. Nie planowałam tak długiej przerwy, po prostu ją zrobiłam. Ale teraz pora wrócić. Ponieważ na razie są wakacje, nie obiecuję więcej niż jeden wpis na 10 dni, ale postaram się działać w miarę regularnie. Głównie dlatego, że mam o czym pisać. Bo mimo, że zawód matka jest zajęciem na dwa etaty, to książka i tak pozostaje jej najlepszym przyjacielem.

Więc krótko – o czym w te wakacje?
1. Kraken Mieville’a
2. Horns Hilla
3. Linchpin Godina
4. Rework Frieda i Hanssona

Dziś będzie o Dziecku dla odważnych. Dostałam tę cegłę nieprzypadkowo – za kilka miesięcy nasza 3 osobowa rodzina + 1 kot powiększy się do 4 osób + 1 kot. W przerwach między toczeniem się na przystanek a jazdą do pracy i przedszkola po starszą latorośl, czytałam sobie więc ostatnio o tym, jak to jest być rodzicem według pana Talko. (more…)

Pudełko w kształcie serca – czerwone (zazwyczaj) opakowanko na świąteczne słodkości, tak rozpustnie śliczne, że szkoda wyrzucić je do kosza na śmieci. Sama jedno posiadam. Trzymam w nim nici, igły i kolczyki bez pary. I w życiu nie skojarzyłabym go z czymś przerażającym. Tylko że ja nie jestem spokrewniona z Kingami…

Nie jestem też pierwszą osobą, która zachwyciła się książką o tym samym tytule. Omijałam ją szerokim łukiem, bo zawsze było jakieś bardziej pilne musisztomieć. Do tego niebezpiecznie kojarzyła mi się z depresyjną Nirvaną. Ale jakiś czas temu dokopałam się całkiem sensownej wypowiedzi na temat twórczości pana Hilla (a dokładnie Joego Hillstroma Kinga). Kiedy więc zobaczyłam PWKS na półce u Ewy, stwierdziłam, że wreszcie mam okazję przekonać się, czy warto ją mieć we własnej biblioteczce. Kiedy spytałam, czy mogę ją pożyczyć Ewa uśmiechnęła się nieco tajemniczo, napomykając coś o kosmitach i kolejnych wcieleniach Kinga. (more…)

Miała być recenzja Pudełka w kształcie serca, ale rozgorzała dyskusja o Fabryce Słów. Tematyka jest mi bliska, bo mimo wszystko wydaje się tam spora grupa ulubionych przez mnie autorów polskiej fantastyki. Poza tym, mój zawód wykonywany jest zawodem wolnym i uważam, że częściowo leży to w moim interesie zareagować na alarm whistleblowera.

Przedstawiając sytuację w telegraficznym skrócie (more…)

Dziś przyszła pora na publikację mojej recenzji Trzech Kuzynek na Polterze. Zapraszam do lektury i czekam na komentarze.

Zaczął się nowy rok, a wraz z nim pojawiło się nieco nowych pomysłów i nowych książek, oczywiście. (more…)

Jakiś czas temu widziałam okładkę tej książki na polterowym blogu inatheblue, czyli samej szanownej autorki. Kiedy więc niedawno dostrzegłam ją na księgarnianej półce, podkorowa sugestia zrobiła swoje. Dom Wschodzącego Słońca wylądował w mojej torbie, by przez chwilę uprzyjemnić mi czas. (more…)

Moja praca wymaga ode mnie jeżdżenia po mieście. A ponieważ posługuję się komunikacją miejską, mogę nie marnować czasu i czytam w autobusie. Czytam na przystanku i w metrze. A kiedy nie czytam, ciekawie rozglądam się dookoła. Za czym? A za książkami, oczywiście. W tym mieście nigdy nie wiadomo, kiedy rzuci ci się w oczy coś ciekawego… (more…)

♦♦♦♦◊◊
Czerń to pierwsza część nowego cyklu autorki znanej ze swoich opowiadań o aniołach. Maja Lidia Kossakowska, z zawodu archeolog, chętnie i sprawnie porusza się w tematyce kulturowej. Dała się już poznać jako fascynatka mitologii chrześcijańskiej (cykl anielski) i irkuckiej (Ruda sfora), a dwutomowa powieść Zakon Krańca Świata to ciekawa próba zgłębienia urban fantasy z elementami fabularnymi jakby wyciągniętymi z Łukjanienki.

Tym razem pani Kossakowska sięgnęła do demonologii Czarnego Lądu i religii ifa. (more…)

♦♦◊◊◊◊
Czy kojarzycie może drobną, czarnowłosą prezenterkę Viva!, która dobre dziesięć lat temu szokowała w Fast Forward? Wiedzieliście, że napisała książkę? Nie? No, to teraz już wiecie i możecie iść sobie do księgarni, by zakupić 200 stron bluzgającej Charlotty.
(more…)